طب و طبیب

سلامت بدن و روان ، زیبایی پوست و مو

آکنه یا جوش غرور جوانی


یکی از شایعترین بیماریهای پوستی انسان که فرضیات زیادی در مورد علل

پیدایش و درمان آن مطرح شده، آکنه یا جوش غرور جوانی است. این

بیماری در اکثر جوانان در سنین بلوغ پدید می آید و شدت آن در افراد مختلف

متفاوت است و اکثرا پس از سن بیست و پنج سالگی بهبود می یابد.

بسیاری از این افراد پس از ازدواج بهبود می یابند.

 

جوشهای غرور به صورت دانه های قرمز، جوشهای سر سیاه، و توده های

سفت زیرپوستی در ناحیه گونه، بینی و پیشانی، پشت گردن و قسمت فوقانی

پشت و سینه ظاهر می شوند. این جوشها در پایه یک مو بوجود می آیند و

ناشی از آماس، التهاب و انسداد مجرای غده چربی کنار مو هستند. پیدایش

جوش غرور ناشی از یک علت خاص نیست بلکه چندین عامل در پیدایش و

شدت آن نقش دارند: کمبود ویتامین A یا B، ارث، میکروبها، نوع غذا، مشکلات

عصبی و روحی، تغییرات غددی هورمونی، نوع پوست، بهداشت صورت، مصرف

برخی داروها و بعضی از بیماریها.

شاید مهمترین عامل ایجادکننده جوشهای غرور، تغییرات هورمونی زمان بلوغ

باشد. در هنگام بلوغ، هورمونهای جنسی ناگهان افزایش می یابند و مقدار آنها

در خون بسیار زیاد می شود. این هورمونها باعث افزایش ترشح چربی پوست

می شوند و زمینه را برای رشد میکروب و التهاب غدد چربی صورت و پیدایش

جوش فراهم می آورند. اکثر خانمها در نزدیکی عادت ماهیانه خود دچار افزایش

جوشهای صورت میشوند. خانمهایی که دچار آکنه هستند معمولا

هورمونهای مردانه زیادتری دارند و در بسیاری از آنها رشد موی صورت

نیز بیش از معمول است.

نوع غذا میتواند در جوش صورت موثر باشد. مصرف مواد قندی مثل ماکارونی،

نان، برنج، شیرینی و شکلات و مصرف غذاهای حاوی فندق، پسته، بادام،

موز، نارگیل و گردو می تواند موجب تشدید آکنه شود که یکی از علل آن

احتمالا افزایش چربی خون است.


ناراحتیهای روحی و عصبی تاثیر به سزایی در بروز آکنه دارند. بدنبال فشارهای

عصبی و کم خوابی، صورت شادابی و طراوت خود را از دست می دهد و جریان

خون کم شده وسیستم دفاعی پوست ضعیف می شود و زمینه برای رشد آکنه

فراهم می آید و بسرعت بر تعداد جوشها افزوده می شود.


مسائل وراثتی و ژنتیک نیز در ابتلا به جوش غرور جوانی و شدت آن نقش دارند.

حتما تا کنون افرادی دیده اید که اکثر اعضای خانواده شان دچار جوشهای غرور

بزرگ و فراوان می شوند. به طور کلی نقش یک زمینه فامیلی در ابتلا به این

بیماری ثابت شده است.



کمبود ویتامینهای A و B نیز به عنوان عواملی در ایجاد جوش غرور مطرح

شده اند. این دو ویتامین، اثر سازنده و ترمیم کننده بر پوست دارند و کمبود

آنها موجب آسیب پوست و کاهش دفاع آن می شود. به همین علت بسیاری از

متخصصین پوست برای درمان آکنه از ویتامین A نیز استفاده می کنند.


عدم رعایت بهداشت پوست یکی از عوامل مهم در ایجاد یا تشدید جوشهای

غرور است. اصولا پیدایش جوش غرور ناشی از افزایش ترشح چربی و تجمع

میکروب در غده چربی کنار مو است. بنابراین رعایت نکات بهداشتی میتواند

نقش موثری در بهبود و تخفیف آن داشته باشد. دستکاری کردن این جوشها

موجب انتشار عفونت به نقاط دیگر و افزایش تعداد و حجم جوشها می شود.

امروزه آنتی بیوتیک ها و مواد ضدعفونی کننده عامل لاینفک درمان جوشهای

غرور هستند.

مصرف برخی داروها ممکن است موجب تشدید جوشهای غرور شود. از جمله

این داروها میتوان به قرصهای ضدبارداری اشاره کرد.


علاوه بر قرص های ضدبارداری، مصرف مکرر بیش از اندازه پماد بتامتازون،

فلوسینولون، تریامسینولون و کرمهای چرب نیز می تواند موجب پیدایش یا

تشدید جوشهای غرور شود.



درمان آکنه


برای درمان آکنه باید یک سری اقدامات و توصیه های بهداشتی را اجرا نمود

و نیز با مراجعه به پزشک و دریافت داروهای مناسب به مقابله با آن پرداخت.

توصیه های مهم:


برای جلوگیری از پیشرفت جوشها و کاهش حجم و تعداد آنها باید توضیه های

زیر را در نظر داشته باشید و به آنها عمل کنید.


1 - جوشها را دستکاری نکنید و آنها را با فشار خالی نکنید. برای خالی کردن

آنها به یک انستیتوی زیبایی مراجعه کنید تا با دستگاه های مکنده جوشها را

تخلیه کنند. اگر چنین مرکزی در نزدیکی شما وجود ندارد، انگشتان خود را با

الکل ضدعفونی کنید، ناخنها را کوتاه کنید و با یک دستمال تمیز جوشها را به

آهستگی فشار دهید تا تخلیه شوند.

2 - پوست خود را به نرمی ماساژ دهید. این کار رامی توانید به طور مرتب،

خودتان انجام دهید و یا به یک فرد مجرب مراجعه کنید تا پوست شما را ماساژ

دهد. ماساژ باعث تخلیه چربی پوست شده و از پیشرفت جوشها

جلوگیری می کند.

3 - آسودگی روانی داشته باشید. سعی کنید خواب مرتب داشته باشید.

استراحت کافی داشته باشید و از فشارهای روحی و عصبی بپرهیزید.

(البته اگر ممکن باشد)

4 - روزی دو بار صورت خود را بشویید و ماساژ دهید. برای شستشو از صابون

اسیدی (گوگردی) که پزشک توصیه می کند استفاده کنید. ابتدا صورت خود

را خوب صابون بزنید تا از کف پوشیده شود. آنگاه با نوک انگشتان، پوست صورت

خود را ماساژ دهید تا صابون در منافذ پوست به خوبی نفوذ کند و چربیهای

جمع شده در جوشها را از بین ببرد. از سوی دیگر ماساژ باعث بهبود جریان

خون پوست و طراوت و شادابی آن می شود. با کف دست خود پوست صورت

را از راست به چپ، از چپ به راست و سپس از پایین به بالا ماساژ دهید.

کل زمان ماساژ صورت با کف صابون باید پنج دقیقه طول بکشد. پس از آن

صورت خود را با آب گرم بشویید تا کاملا پاک شود. سپس بلافاصله مقداری

آب بسیار سرد را بر روی پوست صورت خود بپاشید تا منافذ آن بسته شود.

آنگاه با یک پنبه آغشته به گلاب، سطح پوست را پاک کنید. گلاب یا آب لیمو،

اثر قابض دارند و باعث افزایش گردش خون و بهبود پوست می شوند.

5 - هفته ای یک یا دو بار از ماساژ سرکه سیب استفاده کنید تا چربی پوست

کاهش یابد. برای این کار کافی است مقداری سرکه سیب را در همان مقدار

آب بریزید و سپس با انگشت مقداری از این مخلوط را بردارید و بر روی صورت

خود بمالید و ماساژ دهید. ماساژ را با حرکات حلقوی و ضربه ای آهسته انجام

دهید و ابتدا از پایین به بالا و سپس از بالا به پایین حرکت کنید. آنگاه چند

دقیقه صبر کنید و سپس صورت خود را بشویید.

6 - از مصرف غذاهای چرب، شیرینی زیاد، سس مایونز، خامه، شکلات، گردو،

فندق، موز، تخم مرغ، بعضی از ماهیها و نارگیل حتی المقدور بپرهیزید. ولی

نیازی به رژیمهای سخت نیست. سعی کنید سبزیها و میوه هایی را که حاوی

ویتامین A هستند زیادتر مصرف کنید: هویج، اسفناج، شاهی و گوجه فرنگی.

همچنین مصرف چای و ادویه جات را محدود کنید.

7 - سعی کنید هر روز صورت شما در معرض نور آفتاب قرار گیرد. اشعه آفتاب

تاثیر بسیار خوبی در بهبود جوشهای غرور جوانی دارد. بهتر است برای محافظت چشمها از عینک آفتابی کمک بگیرید. البته بعضی محققین معتقدند که نور آفتاب

پس از مدتی موجب تشدید آکنه می شود، بنابراین بهتر است استفاده از آفتاب

را فقط برای شروع درمان به کار گیرید.

8 - از ورزش و پیاده روی غفلت نکنید. بسیاری از جوشهای پوستی پس از مدتی

ورزش به کلی ناپدید می شوند. اگر هر روز صبح، مسافتی معادل حداقل سه

کیلومتر را به صورت پیاده روی یا به صورت دویدن طی کنید و پس از آن یک دوش

بگیرید، متوجه می شوید پس از مدت بسیار کوتاهی پوست شما بسیار شادابتر

می شود و بسیاری از جوشها برطرف می گردند. ورزش و استحمام باعث باز

شدن منافذ پوست، بهبود جریان خون آن و رفع چربی می شود.

9 - برای شستشوی صورت از آب گرم استفاده کیند. صابون شما بهتر است

از نوع اسیدی باشد که چربی را کم کند. مصرف مواد آرایشی و کرمهای چرب

را محدود کنید و در صورت استفاده ابتدا پوست را به یک کرم مرطوب کننده آغشته

کرده و سپس از پودر یا سایر مواد آرایشی استفاده کنید و شب هنگام خواب

همه این مواد را به وسیله شیر پاک کن تمیز کنید.روزی یک بار از ماسک آناناس

استفاده کنید. تاثیر این ماسک بر جوشهای غرور و بخصوص گلوله های چربی زیر

پوستی (جوشهای کیستیک) بسیار جالب است.. نحوه تهیه این ماسک در

قسمت ماسکها شرح داده شده است.

10 - پس از شستشوی صورت، هیچگاه با یک حوله به طور خشن صورتتان را

پاک نکنید، بلکه یک دستمال کاغذی یا حوله نرم را با پوست خود تماس دهید

تا خشک شود.

[ ۱۳٩٤/۳/٥ ] [ ۱۱:٤٥ ‎ق.ظ ] [ محسن احمدی ]

[ نظرات () ]

رفع آکنه یا غرور جوانی با گوجه فرنگی

 

میوه گوجه فرنگی حاوی انواع ویتامین ها از جمله ویتامین ث، آ و ب1 است.

 

 

مبتلایان به عارضه جوش غرور جوانی می توانند حلقه‌ های نازکی از

گوجه فرنگی تازه را به عنوان ماسک برای برطرف شدن این جوش ها

استفاده نمایند.

توجه

میوه های نارس و سبز رنگ گوجه فرنگی حاوی ماده ای سمّی به نام سولانین

است، از این رو مصرف آن توصیه نمی شود.


مصرف گوجه فرنگی مخلوط شده با ماست نیم ساعت قبل از غذا اثر قابل توجهی

در رفع بی اشتهایی داشته و به عنوان اشتهاآور مصرف آن توصیه شده است.

آب تازه گوجه فرنگی باعث رفع لکه های قهوه ای پوست یا کک و مک می شود.

[ ۱۳٩٤/۳/٥ ] [ ۱٠:٤٩ ‎ق.ظ ] [ محسن احمدی ]

[ نظرات () ]

درمان گیاهی برای آکنه یا غرور جوانی


 در سن نوجوانی پوست بیشتر مستعد آکنه است بنابراین بهتر است برای مقابله با

ناراحتی های پوستی از گیاهان طبیعی استفاده کنید تا پوست نرم و زیبایی داشته

باشید. برای رفع ناراحتی های پوستی می توان از گیاهانی که در این

مطلب ذکر شده، استفاده کرد.


گزنه :

گیاهی که در سراسر دنیا کشت می شود. این گیاه که ماهی یک بار باید

استفاده شود چربی اضافه صورت را می گیرد.

بابونه :

گیاهی ملایم و مفید برای مقابله با آکنه است. هفته ای یک بار ماسک

بابونه را به صورت بمالید و پس از نیم ساعت، آن را بشویید.

همیشه بهار :

ماسک پودر این گل را به صورت و گردن بمالید تا پوست تان شاداب شود.

دم اسب :

گیاهی ضد پیری است که اگر ماسک آن هر ۲ هفته یک بار مصرف شود از

افتادگی و پیری زودرس پیشگیری می کند.

استوقودوس :

روغن این گیاه در رفع آکنه بسیار موثر است. آن را به طور چرخشی به صورت

و گردن ماساژ دهید تا علاوه بر پیشگیری از بروز جوش ها، لکه ها

را نیز از بین ببرد.

آلوئه وراد :

ژل این گیاه مرطوب کننده پوست است که باید قبل از خواب به صورت

مالیده و بعد ازمدتی شسته شود.

هاماملیس :

برای پوست های حساس مفید است و از بین برنده جای جوش است.

علف لیمو :

دارای خاصیت آنتی اکسیدان است که صورت را خنک نگه می دارد، منافذ

پوست را باز می کند و چربی را از روی پیشانی، بینی و چانه از بین می برد.

[ ۱۳٩٤/۳/٥ ] [ ۱٠:۳٥ ‎ق.ظ ] [ محسن احمدی ]

[ نظرات () ]

طبیبان دوره قاجار

با آغاز عصر حکومت ناصرالدین شاه قاجار و پابرجا شدن ارتباط های ایران با سایر

کشورهای غربی و رونق گرفتن آن، طبابت و پزشکی نیز از این قافله عقب نماند و پس

از پشت سر نهادن دوران ابتدایی و آمیخته به خرافات خود تحت تاثیر آن قرار گرفت.


اوضاع طبابت و به اصطلاح امروز کار پزشکی در دارالخلافه تهران وضعی خاص و ابتدایی

داشت، در آن روزگار جز تعدادی افراد که برای تحصیل علم طب و پزشکی به فرنگستان

رفته و یا در مدرسه دارالفنون درس خوانده بودند و یا چند نفر معدود از اطبای دیار فرنگ

که به تهران آمده و آنجا ساکن بودند طبیب تحصیل کرده و عالم و مطلع به رموز طب

جدید و مدرن وجود نداشت .


در زمان ناصرالدین شاه چندین طبیب خارجی در تهران بود که کم و بیش طرف توجه

طبقات ممتازه و اعیان بودند و از میان این اطبا، مشهورشان دکتر (طولوزان) و دیگری

دکتر (فوریه) بود که هر دو نفر را ناصرالدین شاه به استخدام خود درآورده و در واقع

طبیب مخصوص دربار بودند.

 

طبیبان قاجار

 


میزان حق العلاج و حق المعاینه


در این میان گویا پرداخت حق القدم به طبیب کمتر مرسوم بوده و هنگامی که یک طبیب

یا حکیم باشی بر بالین مریض می آمد اگر مریض می زد و می میرد که خود شرمنده

می شد و راهش را می گرفت و می رفت ولی اگر معالجه می شد به تناسب زیاد و یا

کمی زحمتی که در رفت و آمد بر بالین بیمار متحمل شده بود حق المعالجه ای برایش

می فرستادند و این حق العلاج ها غالباً جنسی و از قبیل یک قواره پارچه از جنس بَرَک

و شال کرمانی بوده و هرگاه مریض خیلی اعیان و توانگر بود برای او شال کشمیری می

فرستادند، البته بیشتر اعیان و اشراف طبیب مخصوصی برای خانواده خود داشتند که

محل مراجعه تمام اهل خانه از آقای خانه گرفته تا پیشخدمت و نوکر و غیره بود و آقای

خانه هر چند یکبار پول و هدیه ای برای حکیم باشی ارسال می داشت.


اما در مطب ها، هیچ طبیبی حق المعاینه و یا ویزیت معینی نداشت و گاهی مریض ها

پنج شاهی یا ده شاهی لای نسخه روز قبل می پیچیدند و به طبیب می دادند ولی

اصولا باید یادآور شد که حکیم باشی ها نظری به پول نداشتند و از فقرا و مستمندان

هم پولی مطالبه و قبول نمی کردند و بلکه گاهی وجه دستی هم به آنان داده و

دواهای مورد نیازشان را از کیسه فتوت و از داروخانه های شخصی خود می دادند به

علاوه نشستن در مطب برای گرفتن حق معاینه نبود بلکه منظور حلال کردن درآمدهای

دیگر و خدمت به مردم و یا در حکم پرداخت زکات و وجوهی که از اعیان و توانگران می

گرفتند بود.


فیلسوف الدوله؛ پزشک نامدار عصر قاجار


فیلسوف الدوله از بی چیزان و درماندگان دستگیری می کرد و از بیماران فقیر نه تنها

مزد طبابت نمی گرفت بلکه به آن ها داروی مجانی نیز می داد. به سبب داشتن همین

روحیات پس از سال ها طبابت در تبریز و داشتن بیماران بسیار، اندوخته ای برای خود

نداشت و با دستانی تهی و در قناعت و سختی، به زندگی ادامه می داد.


در ایام قاجار، اقشار سنتی کمتر حاضر می شدند به علوم نوین اعتماد کنند و دانش

های جدید را مخالف مذهب می دانستند. اما چون عبدالحسین خان، مردی متدین و

پرهیزگار بود، تمام مردم به وی مراجعه می کردند و به وسیله وی به طب نوین اعتماد

کردند. به این ترتیب حضور وی تاثیر گسترده ای در پیشرفت پزشکی در تبریز داشت زیرا

هم از طب سنتی اطلاع داشت و هم از علوم نوین، غافل نبود.


وی ابتدا ملقب به «رکن الحکما» شد و مدتی بعد لقب «فیلسوف الدوله » پیدا کرده،

به عنوان پزشک معالج محمدعلی میرزا (ولیعهد ناصر الدین شاه) به پزشکی ادامه داد

[ ۱۳٩٤/۳/٤ ] [ ۱:۱٧ ‎ب.ظ ] [ محسن احمدی ]

[ نظرات () ]

چند نکته پیرامون طب سنتی

 1- طب سنتی نگاه درمان مدار ندارد و سلامت محور است، پس اصلاً توقع نداشته

باشید طبیب طب سنتی به شما چند قرص یا قطره یا شربت بدهد و بیماری شما کاملاً

خوب شود، در صورتی که در طب کلاسیک هم چنین نیست، طب سنتی می گوید

تمامی بیماریها بدلیل بهم خوردن شرایط زندگی و تعادل در بدن صورت می گیرد، پس

طبیب باید سعی کند تعادل را در بدن برقرار کند، سلولها را از سموم و بیماریها

پاکسازی نماید، تا انشاءا... سلامتی حاصل گردد؛ این مهم نیاز به زمان کافی و انجام

کامل دستورات طبیب دارد.


2 – برای درمان بوسیله طب سنتی باید به طبیب طب سنتی مراجعه کنید؛ طبیب طب

سنتی کسی است که از عناصر اربعه، اخلاط اربعه، و طبایع و ... اطلاع کافی داشته

باشد، از تن و بدن انسان اطلاع کافی داشته باشد، خدا ترس باشد، برای رضای خدا

درمان کند و توکل به خدا داشته باشد، غذاها، گیاهان، آب و هوا را بشناسد و خواص و

مضرات هر کدام را بداند و ... ؛ پس لزوماً کسانی هم که مدرک دارند شاید نتوانند به

این مهم دست پیدا کنند، پس در انتخاب طبیب نباید به ظاهر و مطب و مجوز توجه کرد،

و همین امر بوده که در قدیم طبیبی که انتخاب می کردند و مورد اعتماد بوده تمام

خانواده و اقوام به وی رجوع می کردند. ( این است طبیب خانواده )حضرت علی (ع)

می فرمایند: هرکس طبابت می کند باید تقوی الهی داشته باشد و خیرخواه و

کوشاباشد. کلمه طبیب از اسماء الهی و مختص ذات بارذی تعالی است، تنهابر کسی

اطلاق می شود که خود متخلق به اخلاق اسلامی باشد تا به عنوان واسطه موجب

تسلی بیمار شود.


3- برای درمان برخی بیماریها و دردهای کوچک می شود به عطاری مراجعه کرد و

دارویی از وی گرفت و مصرف نمود ولی در بیماریهای جدی خوردن داروهای متفاوت و

تغییر مدام آنها و تجربه تمام توصیه هایی که اطرافیان می کنند، ممکن است زیانبار

باشد در نتیجه شما و دیگران را از طب سنتی دور کند، در صورتی که این خود درمانی

را طب سنتی قبول ندارد؛ پس به هیچ عنوان بدون مراجعه به طبیب روشهای طب

سنتی را انجام ندهید، ممکن است هلاکت بار باشد.


4 – برخی به طبیب مراجعه می کنند، دستورات طبیب را عمل می کنند و خوب می

شوند و این دستورات را به موارد مشابه توصیه می کنند، طبیب با توجه به شرایط و

حالات بیمار دستوراتی را به مریض می دهد و چه بسا برای مریضی مشابه این توصیه

ها مرگبار باشد، پس اصلاً طب سنتی را دست کم نگیرید و دستورات طبیب در مورد

خودتان را به دیگران پیشنهاد ندهید.


5 – داروهای گیاهی نیز باید با دوز مشخص و مدت زمان مشخص مصرف شود، پس به

هیچ عنوان دوز دارو یا زمان مصرف آن را تغییر ندهید.


6 – در برخورد با بیماریها مهمتر از دارو، پرهیزات یا مواد مفیدی است که طبیب توصیه

می کند و چه بسا بدون انجام اینگونه توصیه ها هرچقدر هم دارو بخورید سلامتی به

شما بازنگردد.


7 - معمولاً طبیب با دقت و وسواس تمام تجربه خود را بکار میگیرد تا بیماری شما را

ریشه کن کند، پس تمام توصیه های طبیب را اجراء کنید و درمان انتخابی نکنید. مثلاْ

اگر طبیب میگوید حجامت یا زالو درمانی کنید، دستورات دیگر وی براین اساس تنظیم

شده است، حال اگر مریض به بهانه ترس درمان را انجام ندهد، انجام دستورات دیگر

طبیب هم اثری نخواهد داشت.


8 – برخی از داروهای شیمیایی در ترکیب با داروهای گیاهی واکنش نشان میدهند،

پس هنگام مراجعه به طبیب طب سنتی داروهایی که مصرف می کنید همراه داشته

باشید و به طبیب اطلاع دهید تا مشکلی پیش نیاید.


9 – روش طبیب این است که ابتداء بدن بیمار را پاکسازی نماید، سپس حالات بیمار را

بررسی کرده دارو مناسب را تجویز نماید، واین پاکسازی نیاز به زمان دارد، پس اگر

طبیب در مراجعه اول دستوراتی را می دهد و به شما می گوید چند روز بعد مراجعه

کنید، به دستور وی عمل کنید و اگر مقداری بهبود حاصل شده گمان نکنید که کار تمام

است یا اگر بهبود حاصل نشده گمان نکنید که درمان بی فایده بوده در حقیقت درمان

اصلی پس از پاکسازی بدن صورت می گیرد.

[ ۱۳٩٤/۳/٤ ] [ ۱٢:٤٢ ‎ب.ظ ] [ محسن احمدی ]

[ نظرات () ]

اولین مروج طب سوزنی


طبیب ناصرالدین شاه، مروج طب سوزنی در ایران

شاید برای شما جالب باشد اگر بدانید که نخستین فردی که در ایران از طب

سوزنی در معالجه بیمارانش استفاده کرده چه کسی بوده است.


بنا به گواهی اسناد تاریخ حکیم نور محمود، که در دوره قاجار می زیسته نخستین

فردی بوده است که طب سوزنی را در ایران رواج داده است. وی که فردی یهودی بود

قانون بوعلی را به خوبی می دانست و علاوه بر تدریس آن، نوشته های بسیاری در

شرح قانون ابن سینا داشت. حکیم از طبیبانی بود که تشخیص او در بیماری ها را

بی نظیر می دانستند و نسخه هایش دست به دست می گشت.

او به تورات و قوانین آن اشراف کامل داشت و شگفت این که این طبیب یهودی

قرآن را نیز می دانست و تمام سوره های آن را از حفظ می خواند و در اکثر مواقع

نسخه هایش را با خطی بسیار زیبا، به صورت شکسته و یا نستعلیق می نوشت.

 

حکیم نور محمود در حال تجویز نسخه


اولین مروج طب سوزنی

مطب وی سال های طولانی در تکیه «حاج رضا قلی خان»، جنب مطب اعتضادالاطبا

حکیم باشی و از کانون های بزرگ خدمت به مردم بود و سرانجام پس از رسیدن به

شهرتی فراوان در زمان سلطنت ناصرالدین شاه، از حکیم به عنوان پزشک مخصوص

دربار دعوت به عمل آمد و از آن پس حکیم علاوه بر طبابت عموم مردم، طبابت دربار

ناصرالدین شاه و اعیان و اشراف و شاهزادگان را نیز برعهده گرفت و سرانجام وی در

سال 1275 خورشیدی، در سن هشتاد و پنج سالگی و در اوائل سلطنت مظفرالدین

شاه قاجار درگذشت.

[ ۱۳٩٤/۳/٤ ] [ ۱٢:٢٢ ‎ب.ظ ] [ محسن احمدی ]

[ نظرات () ]

اولین بیمارستان یا مریضخانه

بیمارستان ها یکی از جمله مراکزی هستند که امروزه در سرتاسر کشور عزیزمان ایران

در دسترس قرار دارند، اما جالب است بدانید که تا زمان ناصرالدین شاه قاجار مکانی به

نام بیمارستان و یا مریضخانه وجود نداشت و معالجه بیماران صرفا بر عهده حکیم

باشی ها بود.

اولین مریضخانه ای که در تهران دایر شد و بیماران را بستری کرد، بیمارستان دولتی بود

که در سال ۱۲۹۰ هجری قمری به دستور ناصرالدین شاه قاجار در خیابان سپه امروز

تأسیس گردید و اکنون این بیمارستان سینا خوانده می شود، چنانچه ناصر نجمی در

این باره مینویسد: ناصرالدین شاه در یکی از سفرهای خود به فرنگستان ضمن بازدید از

نقاط مختلف شهرها از چند بیمارستان هم بازدید به عمل آورده توجه شاه قاجار به

اهمیت چنین محل و نقشی که در معالجه و مداوای بیماران داشت جلب گردید بطوریکه

بلافاصله پس از بازگشت به ایران دستور تأسیس یک بیمارستان مجهز را صادر کرد و

این وظیفه مهم را به عهده ناظم الاطباء، طبیب مخصوص خود واگذار کرد، ناظم الاطبا

پس از تفحص و جستجوی زیاد محلی را در نزدیک چهارراه حسن آباد پیدا کرد و آن را به

بیمارستان اختصاص داد و نام آن را هم مریضخانه دولتی گذاشت.


اولین بیمازستان ایران به نام مریضخانه دولتی که اکنون بیمارستان سینا

نامیده می شود.



اولین بیمارستان ایران

در همین موقع در مدرسه دارالفنون شعبه ای به نام رشته طب دایر گردیده و مقرر شد

دانشجویان رشته طب از نظر آموزشی از مریضخانه دولتی استفاده نمایند، چنانکه

هفته ای چندبار دانشجویان رشته طب دارالفنون به همراه استادان خود به بیمارستان

دولتی مراجعه کرده و در اطاق هایی که بیماران بستری بودند آموزش عملی می

دیدند.

ناظم الاطبا سال ها ریاست مریضخانه دولتی را به عهده داشت و پس از او چند نفر

دیگر این کار را عهده دار گردیدند و سرانجام در سال ۱۳۱۹ شمسی نام مریضخانه

دولتی به بیمارستان سینا تغییر یافت.

اعتماد السلطنه در خاطرات درباره نخستین بیمارستان ایران و امکانات آن می نویسد:

این مریضخانه چند سال است بنا شده یعنی چهار سال است، عمارت و محوطه بسیار

عالی می باشد که همیشه بیست و پنج نفر مریض در اینجا معالجه می شوند و دوا و

غذا و لباس و تخت خواب و لحاف و سایر لوازم بیماران از جانب دولت داده می شود و

سه نفر طبیب و سایر لوازم بیماران از جانب دولت داده می شود و سه نفر طبیب و

جراح بسیار قابل که از مدرسه دارالفنون تعیین شده اند دائماً مواظب مرضا هستند.

پس از این بیمارستان، چند بیمارستان دیگر نیز در تهران دایر شد که می توان از

بیمارستان نظامی تهران نام برد که موسس آن شاهزاده علیقلی میرزا بود. مریضخانه

دولتی پس از چندی و در سال ۱۳۱۹ به پاس زحمات پدر طب ایران به بیمارستان سینا

تغییر نام داد و این بیمارستان سال‌های متمادی، محلی برای معالجه و درمان امراض

بیماران بود.

[ ۱۳٩٤/۳/٤ ] [ ۱۱:٤۳ ‎ق.ظ ] [ محسن احمدی ]

[ نظرات () ]